امام زمان عليه السّلام پايان دهندهء فتنه‌ها ( 1 ) آن مرد پرسيد : يا امير المؤمنين ، بعد از آن چه خواهد شد ؟ فرمود : خداوند بلا را بدست مردى از اهل بيتم همچون جدا شدن فرش خانه از جايش گشايش مىدهد . سپس بنى اميّه را نزد كسى مىآورند كه آنان را خوار كند و كاسه‌هاى لبريز ( عذاب ) به آنان بنوشاند و به آنان چيزى عطا نكند و از آنان جز شمشير نپذيرد . هرج و مرج خواهد بود . هشت ماه شمشير بر دوش خود حمل خواهد كرد تا آنجا كه قريش دوست خواهند داشت در مقابل دنيا و آنچه در آن است يك بار مرا ببينند تا به آنان عطا كنم و از آنان بگيرم بعضى از آنچه نسبت به من منع مىكردند و بعضى از آنچه به ايشان وارد مىشود را بپذيرم « 11 » . تا آنجا كه مىگويند : « اين ( يعنى امام زمان عليه السّلام ) از قريش نيست ، چرا كه اگر از قريش و از فرزندان فاطمه بود به ما رحم مىكرد » ! ! خداوند او را بر عليه بنى اميّه بر مىانگيزد و او آنان را زير قدمهايش قرار مىدهد و مانند آسياب آنان را خرد مىكند . هر جا پيدا شوند مورد لعنت خواهند بود ، و گرفته مىشوند و كشته مىگردند . اين سنت پروردگار در بارهء كسانى است كه قبلا گذشتهاند و هرگز در سنت خداوند تغييرى نخواهى يافت « 12 » . اهل بيت عليهم السّلام ، پناه در فتنه‌ها ( 2 ) امّا بعد « 13 » ، به ناچار بايد آسيابى باشد كه گمراهى را خرد كند ، و آنگاه كه آن را خرد كرد بر روى قطب و مركزش قرار مىگيرد . بدانيد كه خرد كردن آن خالص‌شدنى خواهد داشت و خالص شدن آن انتهاى آن است ، و شكستن آن با خداست .

--> ( 11 ) منظور اين عبارات در متن عربى نسبتا مبهم است و در ترجمهء فارسى هم عينا ترجمه شده است . ( 12 ) اشاره به آيهء 62 از سورهء احزاب است كه مىفرمايد : سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا . ( 13 ) از اينجا تا آخر حديث در نسخهء « ج » با اضافاتى در اول و آخرش آمده است كه به صورت حديث مستقلّى بعنوان حديث 54 خواهد آمد .